یا رب العباس

 عزیزی از من پرسید مجنون العباس!

تو حضرت عباس رو بیشتر دوست داری یا امام حسین رو ؟؟؟؟!!

از سوالش تعجب کردم .... بهش گفتم خب معلومه امام حسین رو !

خیلی تعجب کرد گفت من فکر میکردم تو که مجنون العباسی ایشون رو بیشتر از بقیه اهل بیت دوست داشته باشی ....

نیازی به فکر نبود چون از ازل که خدا عشق عباس رو برام نوشت جواب این سوالم کنار اسمم گذاشته بود... دلم سوخت .... خیلی م سوخت که چرا به عشق  اربام رسوا شدم ولی کسی نفهمید چرا؟؟؟ شاید کوتاهی از من بود و نقص در عاشقیه من ....

بهش گفتم عباس علی رو دوست دارم چون عشق ولایت از شیرخوارگی به دل داشت گفتم عباس علی  رو دوست دارم چون بعد از یه جنگ یه قول مردونه و حیدری به علی داد وبه خاطر قولش جون داد گفتم عباس حسین رو دوست دارم چون به من عشق حسین رو داد به من درس امام شناسی رو داد به من عباس

رو داد .... علمدار حسین رو دوست دارم چون دستان مبارکش رو بدون حسین به آب زد و همون دستان رو به راه امامش داد.... عباس من هم حق برادری رو خوب ادا کرد هم حق ماموم بودن رو ........

حالا فهمیدی چرا امام حسین رو بیشتر دوست دارم ؟ چون اربابم بهم یاد داد اون لحظه که....

... بار دیگر چشم دوخت .... سرخ بود به رنگ خدا، دو ذوالفقار دو ابرو، دو چشم او دو علی ، فتبارک الله احسن الخالقین .....

اشک از رواق چشمانش جاری ، خون خدا ، سرخ خون چشمانش را کنار زد ... می گریست :

عباس من ... برادرم ... چرا گریه میکنی؟؟

دریای فرات در چشمانش حلقه زد موج علقمه خروشان بر دیده اش....

-  وای بر من نور چشمم ، چرا گریه نکنم که تو بر بالینم نشسته ای تورا می نگرم که سرم را از خاک به دامن گرفته ای وای بر من که بعد از ساعتی کسی نیست سر تورا از خاک بر دارد و به دامن گیرد عباسی نیست که خاک از چهره ات بزداید ... حسین من !

تشنه بود ... چشمان رقیه هنوز به علقمه ... عباس من رفت   رفت   رفت

                                                    تقدیم به زیبای نگاه تو

هماره تا که خدا را بود ز خلق سپاس                              درود بر خلف پاک مرتضی عباس

دو ذوالفقار دو ابرو دو چشم او دو علی                           محب از آن به امان و عدو از این به هراس

لبش حقیقت کوثر دمش روان مسیح                                دلش بهشت ولایت رخش حدیقۀ یاس

نه در بهار جوانی خدا گواست که بود                              ز شیرخوارگی و کودکی حسین شناس

روا بود که همانند چهارده معصوم                                 شود زحضرت هو صبح و شام نعت و سپاس

کنار تربت پاکش فرشتگان خوانند                                  دو مصرعی که در آن هست یک جهان احساس

سلام خالق منان سلام خیر الناس                                    سلام خیل شهیدان به حضرت عباس

گدای علقمه

یا زهرا

 صلوات